De Oude Vier 2009.
door: Tim Christen
Veel wordt er niet gesproken, bij de koffie na de ochtendtraining, over het moment. Des te meer blijft de echo van de muur van geluid in de getergde hoofden van de vier roeiers en de stuurvrouw weerkaatsen. Het moment van het kanonschot, het gespetter van de lijven in het koude water. Niet meer de verscheurende pijn van het water in onze verkrampte spieren, niet het bonken van de sloten bloed in ons hoofd, niet het raspen van nooit genoeg ademhalingen. Alleen de uren in de boot, de harde riem in de ruwe handen, de eindeloze drie-en-twintigs van Jeroen tellen voor de eindsprint. Samen met Lili Wabeke en Cees van Rees sleutelde hij zoo lang aan de op-, af- en instelling, dat de perfectie niet dichterbij kon komen. Dit is niet het eerste jaar dat er op deze manier met man en macht aan de vier wordt gewerkt. Sterker nog, sinds 1874 leeft Njord, en is in haar 27e lustrumjaar nog steeds jeugdig. In de selectie voor de eveneens jeugdige Oude Vier kwamen alle aspecten van het hardste roeien aan bod. Niet alleen kracht en souplesse, maar ook verschillen in blessuregevoeligheid hebben geleid tot de uiteindelijke samenstelling van 349 kilogram roeiers. Als leeuwen in de zon rusten we lang, tot we de snelle catch maken, die de voortstuwing begint. Guitig lacht Gaastra, de man die de later talloze gebroken armen recht zal zetten, net zo trefzeker als met het draaien van zijn blad, ons toe, om vervolgens Eefting in de zij te porren. Zonder veel effect echter, de staalharde romp die het snelst van ons allen de ergometer kan doen sidderen, behoeft meer prikkeling.
De avond ervoor werd nog een verhaal verteld, de stuurman uit 1988, bezitter van drie gouden blikken, vertelde hoe het was. De precieze woorden van zijn vergelijking met hoe het nu is, en hoe het zal worden herinner ik mij niet, maar de zinnen waren spitsvondig en duidelijk omlijnd, zoals de zinnen van een stuurman behoren te zijn. Milou weet dit als geen ander, niemand valt haar in de rede. Zijn conclusie is bekend, met zijn allen roepen wij de afsluiting mee: “Njord wint de Varsity!”. Zwetend word ik wakker, naast mij hoor ik een zacht “Bravo”.